Karadeniz’de Gemilerim Batmıyor!

Karşıda Lesbos’un (1)
Işıkları yanıyor
Dikili’den el sallıyorum
Egenin karşı kıyısına

Yüreğimin içinde 
Kızkardeşlik ve umut
Çiçeklendi.

Huzurluyum, dinlenmişim
Derin bir nefes aliyorum

Düşlerimde Lazona,
Gürcistan ruhumu çekiyor

El sallıyorum buradan ‘Ey insanlık’
Tüm sınırlarını dağıtıyorum
Kelimelerle çizdiğim resimlerde

Ben bu taraftaki Ege toprağında
Koynuma sığınmış serçeye benzer
Gözleri ile konuşan,
Kendisi sessiz
Bir kız çocuğu…

Öte yakada Naciye ile Niko 
Tuttular balığın kuyruğundan
Kızlarıyla birlikte
Bir yaşama başladılar.

Arada Memleketin sınırı,
'Barış Denizi'nin içinde, 
Ülkenin kara suları.

Biz çoktandır 
Sınırlara aldırmadan yaşıyoruz
Ege kıyılarında...

1978' lerden buyana
Dünyalı bir kız olalı beri
Karadeniz’de gemilerim batmıyor..!

Selma Koçiva
Temmuz 2005,  İzmir-Dikili

(1) Midilli adası